Ook Britse Lagerhuisleden hebben recht op een modern onderkomen. Koningin Elizabeth opent op 27 februari een nieuwe vleugel van de Houses of Parliament die naadloos in het straatbeeld van Westminster past.

Het geluid van de nieuwe elektronische stembel gaat bijna door merg en been. Zes of zeven keer achter elkaar. Tweehonderd parlementsleden staan op, verlaten hun kantoortjes en spoeden zich massaal door een tunnel onder Bridge Road naar het Lagerhuis waar vijf minuten later een stemming plaatsvindt.

Het nieuwe Portcullis House dat volgende week woensdag door koningin Elizabeth wordt geopend, geeft het Britse parlement letterlijk en figuurlijk bewegingsruimte. In het bouwwerk dat bijna één miljard gulden heeft gekost, hebben 210 Lagerhuisleden een eigen kantoortje gekregen, inclusief een eikenhouten bureau en drie boekenplanken.

Maar ze klagen niet over gebrek aan luxe. 'Het is een geweldige verbetering in vergelijking tot vroeger', zegt Keith Darvill, Labour-parlementariër voor het Londense district Upmister. Er is zelfs een kleine ruimte, waarin zijn dochter Nicole enige secretaresse-werkzaamheden kan doen.

In de huidige Houses of Parliament was privé-ruimte onvindbaar. Ze zijn gebouwd in de negentiende eeuw, toen parlementsleden hier ook zo weinig mogelijk hoorden te zijn. Tijdens werktijd moesten ze onder de kiezers in hun eigen district verkeren, luisterend naar de klachten van de achterban.

In de vrije uren konden ze zich whiskynippend in de herenclubs ophouden. Wie naar het parlementsgebouw kwam was meteen verdacht. 'Geen parlementariër bezoekt regelmatig Londen totdat hij is getrouwd', schertste de beroemde premier Benjamin Disraeli ooit. De enige parlementariërs die zich buiten de vergaderingen in Westminster mochten ophouden, waren de whips, de partijprominenten die hun fracties onder de duim moesten zien te houden. De rest mocht hoogstens even door de wandelgangen kuieren.

Maar ook in Groot-Brittannië veranderen de tijden. Het aantal Lagerhuiszittingen en commissievergaderingen is verveelvoudigd. Daarnaast moet er post worden beantwoord, moeten er stapels stukken worden doorgenomen en speeches worden voorbereid.

'Met improvisatie alleen red je het ook in Groot-Brittannië niet meer', stelt een oude parlementariër enigszins weemoedig vast. Maar ook hij wil niet langer met drie of vier andere volksvertegenwoordigers één schamel bureau delen.

Het aan de linkerkant van Big Ben verrezen Portcullis House is ook voor hem een uitkomst. Het is gebouwd op de plek waar vroeger de hal stond van het metrostation Westminster dat nu helemaal onder de grond is verplaatst. 'De fundamenten van Portcullis House lopen dwars door het metrostation heen', zegt Sir Michael Hopkins, de architect.

Hij kreeg de opdracht om een gebouw te ontwerpen dat 'minstens tweehonderd jaar zonder ingrijpende aanpassing zou kunnen blijven staan'. 'Daarbij moet je beseffen dat normaal gebouwen voor een tijdperk van 25 jaar worden neergezet.'

Hopkins noemt de duurzaamheidseis ook de belangrijkste oorzaak voor de hoge bouwkosten. Tabloids hebben zich smalend uitgelaten over het gebouw van 'vijf miljoen per MP' en al berekend dat het evenveel heeft gekost als het in Groot-Brittannië veelvuldig bekritiseerde onderkomen van het Europese Parlement in Straatsburg - een gebouw dat drie keer zoveel parlementariërs huisvest.

Hopkins wuift de kritiek weg: 'Decadentie vind je hier niet. Er is geen zwembad, geen fitness en zelfs geen crècheruimte.' De enige vorm van extravagantie zijn misschien de kantoormuren die kogelwerend en bombestendig zouden zijn.

Henry Webber, een chique Engelsman die facilitair directeur is van de Houses of Parliament, is trots op het nieuwe gebouw. 'De eis voor een gebouw van tweehonderd jaar is helemaal niet zo gek. De huidige Houses of Parliament staan 140 jaar en gaan nog zeker 60 jaar mee', zegt hij. Webber stelt dat de opdracht aan Hopkins gevoelig was. 'Hij moest ingrijpen in een stuk Werelderfgoed. De Houses of Parliament met daarnaast de Big Ben zijn een van de beroemdste en karakteristiekste stadsbeelden. Dat mocht niet worden verstoord.'

Portcullis House - letterlijk 'Valpoort Huis' - kon daardoor niet hoger worden dan vijf verdiepingen. Het werd verder uitgerust met veertien zwarte schoorstenen die functioneel worden benut als natuurlijke airconditioning vanuit het principe dat warme lucht naar boven stijgt. Het uiteindelijke resultaat is een gebouw dat tamelijk anoniem in de gebouwenrij langs de Theems staat en waarvan iedere toerist zal denken dat het zich hier al honderden jaren bevindt.

Na de opening zal Portcullis House misschien enige tijd minder intensief worden gebruikt. De naderende verkiezingen nopen de parlementsleden om net als hun negentiende eeuwse voorgangers hun gezichten weer vaker in de kiesdistricten te laten zien. Darvill zal zeker ter plekke actief campagne moeten voeren: hij won als Labourlid in 1997 met minieme voorsprong in een traditioneel Conservatief district.